Bijna 5 december: Sinterklaasexamen

Via de SOP list van Diny Ebrecht ontving ik onderstaande examenprocedure “ter lering ende vermaeck”:

 

Uit: Enige richtlijnen voor bisschoppen en andere verhalen

Godfried Bomans, 1987, Amsterdam, De Boekerij

“… Wat wij dus vragen is de instelling van een examencommissie, die deze zaak eens krachtig ter hand neemt. Ieder die Sinterklaas wil zijn, doorlope een spoedcursus van tenminste drie maanden en legt na afloop een proeve af. Hij komt binnen, strooit wat pepernoten in het rond, houdt een toespraak en verwijdert zich daarna. Hierna mag hij binnenkomen, om te horen of hij geslaagd is dan wel gezakt. Hij kan ook een herexamen krijgen, hetzij over het geheel, hetzij over een onderdeel, b.v. het werpen der noten.

Ik zou hoge geestelijken, tot de rang van Deken, van deze cursus willen vrijstellen. Men mag aannemen, dat zij genoeg praktijk bezitten. Ook oude pastors dienen te worden gedispenseerd. Voorts al diegenen, die al van zichzelf heilig zijn. Het lijkt mij ongepast iemand te examineren, die op zijn eigen houtje al zover gekomen is….”

 

Onderwijs Brabant – Lector Desirée Joosten: Toetsing is een ondergeschoven kindje

Toetsen is een hot item in het onderwijs. De overheid ziet het als een instrument om de kwaliteit van het onderwijs te verbeteren. Critici zien het als een toetsgekte, met kwalijke effecten als teaching to the test. Dr. Desirée Joosten – ten Brinke doet er als lector onderzoek naar.

Onderwijs Brabant – Lector Desirée Joosten: Toetsing is een ondergeschoven kindje.

Nakijkfrustratie

Ik liep tegen een post van Jason B. Jones aan op The Chronicle of Higher Education. Jason vertelt dat hij veel minder frustraties heeft bij het nakijken van online studenten dan van studenten die hij kent via colleges of werkgroepen. Zelf ben ik in het verleden een docent Mechanica geweest.

Ik herken me zelf heel goed in de frustraties die Jason beschrijft tijdens het nakijken van studenten die hij kent en zelf heeft lesgegeven:

When I’m grading in a face-to-face class, all manner of thoughts disrupt my grading flow. For example, I’ll be frustrated that several people missed a basic point that we went over in detail during class. Rather than focusing on the papers, I’ll start re-hashing the class activity when we covered the point. (There is a small chance that I’m not right.) Or I’ll remember that, during said activity, the student wasn’t paying attention, or was absent, or whatever. Or I’ll start revisiting things I should’ve said more clearly that might’ve made a difference. (Because it’s all about me, right? Knowing that’s not true, and yet still being consumed by self-recrimination, is my usual mental state during grading binges.) Lots of times I’ll find myself torn between my sense of how the student’s doing in class (from participation and other cues) and the quality of the work submitted.

Ik ga er vanuit dat veel docenten dit kennen.

Daarom is het interessant om Jason’s beleving te lezen van het nakijken van studenten die hij niet persoonlijk kent en die hij niet persoonlijk heeft lesgegeven. Klinkt wel redelijk positief.

My Online Summer: Grading – ProfHacker – The Chronicle of Higher Education.

En vergelijk dat ook eens met het verhaal van een  ‘professionele beoordelaar’ die heeft gewerkt bij de grote commerciele testbedrijven uit de VS. Is dat anders? Interessante kost.

‘My Misadventures in the Standardized Testing Industry’

>Problemen in Tsjechië met centraal eindexamen – zelfs de premier moet inspringen

>Afgelopen zaterdag verscheen onderstaand bericht in de Trouw. Een zeer relevant bericht in het licht van mijn eigen werk. Wat kan er namelijk gebeuren als er nieuwe examens worden ingevoerd?

Het vaststellen en vooral communiceren van verwachtingen ten aanzien van toetsing zijn zeer belangrijk. Wat moet je namelijk doen als je aan het eind van een opleiding (of cursus) tentamens afneemt waarvoor meer dan 30% van de kandidaten zakt? Is het onderwijs dan niet goed? Of is de toets niet goed? Of is er misschien met beiden wat aan de hand? Of klopt het precies?

Lees het artikel in Trouw.